In mijn column Niet op de verkeerde deur kloppen van 4 augustus deed ik een oproep aan het Verbond van Verzekeraars. Als we slachtoffers willen beschermen tegen ondeskundige belangenbehartigers, moeten we ervoor zorgen dat zij weten waar deskundige hulp te vinden is. De sleutel ligt bij de verzekeraars. Waarom blijven we in
Den Haag aankloppen? Mijn voorstel was eenvoudig. Informeer verzekerden, vermeld het Nationaal Keurmerk Letselschade (NKL) op het Europees aanrijdingsformulier, op MobielSchadeMelden.nl en in verzekeringspolissen. Zorg dat slachtoffers vanaf het eerste moment de weg weten naar een gekwalificeerde belangenbehartiger. Geen ingewikkelde wetgeving. Gewoon goede voorlichting. Inmiddels zijn we ruim twee maanden verder. En wat gebeurt er?

De sleutel ligt voor het grijpen

De Letselschade Raad heeft de Tweede Kamer opnieuw opgeroepen wettelijke eisen te stellen aan belangenbehartigers. Het Verbond van Verzekeraars ondersteunt die oproep. Het kabinet heeft eerder aangegeven vooral in te zetten op zelfregulering. En dus wordt er opnieuw aangeklopt in Den Haag. De sleutel ligt voor het grijpen. Begrijp me goed. Ook ik ben voorstander van deskundigheidseisen en bescherming van het vak. Maar ik begin me af te vragen waarom we zo nadrukkelijk naar de overheid blijven kijken, terwijl de verzekeraars zelf een belangrijk deel van de oplossing in handen hebben. Vrijwel iedere automobilist heeft een autoverzekering. Miljoenen huishoudens hebben een aansprakelijkheidsverzekering. Verzekeraars beschikken over enorme communicatiekanalen waarmee zij hun verzekerden kunnen bereiken. Waarom gebruiken zij die niet veel nadrukkelijker om uit te leggen wat iemand moet doen wanneer hij letselschade oploopt? En vooral: waar betrouwbare, onafhankelijke belangenbehartiging te vinden is? Als slachtoffers vanaf het begin weten dat zij kunnen kiezen voor een belangenbehartiger die voldoet aan de eisen van het NKL (Nationaal Keurmerk Letselschade), verkleinen we de kans dat zij terechtkomen bij de cowboys waarover iedereen zich zoveel zorgen maakt. Dat is pas preventie.

Een digitale voordeur die nauwelijks opengaat

Op 15 oktober presenteerde DCSolutions het onderzoek De Digitale Voordeur 2026. Daarin is onderzocht hoe toegankelijk 48 aansprakelijkheidsverzekeraars en verzekeringslabels digitaal zijn voor slachtoffers. De uitkomst is veelzeggend. Slechts drie van de 48 bieden slachtoffers de mogelijkheid om letselschade rechtstreeks online te melden. Zes bieden een digitaal portaal. Minder dan de helft geeft uitleg over zowel de stappen als de termijnen in het schaderegelingsproces. De gemiddelde score bedraagt 29,3 op 100. Het onderzoek gaat over digitale toegankelijkheid, niet over de kwaliteit van de schaderegeling. Maar het legt wel een fundamenteel probleem bloot. Als verzekeraars slachtoffers al onvoldoende wegwijs maken bij de eerste schademelding, hoe kunnen we dan verwachten dat diezelfde slachtoffers zelfstandig de weg vinden naar deskundige belangenbehartiging? Een slachtoffer dat net een ongeval heeft meegemaakt, is doorgaans niet bezig met keurmerken, beroepsregistraties of kwaliteitsnormen. Die wil weten wat hij moet doen, wie hem kan helpen en waar hij terechtkan. En wie die informatie niet gemakkelijk vindt, komt terecht bij degene die zich het duidelijkst presenteert. Dat hoeft niet degene te zijn die de beste hulp biedt.

Zelfregulering begint bij jezelf

Misschien heeft de overheid dus wel een punt. Waarom zou Den Haag eerst nieuwe regels moeten maken voordat verzekeraars hun verzekerden uitleggen waar deskundige hulp te vinden is? We hebben het Nationaal Keurmerk Letselschade al. We hebben beroepsverenigingen, deskundigheidseisen en kwaliteitsregisters. We weten welke risico’s ondeskundige belangenbehartiging met zich meebrengt. Wat ontbreekt, is niet zozeer de kennis over de oplossing, maar de bereidheid om die op grote schaal toegankelijk te maken. Het Verbond van Verzekeraars kan hierin een voortrekkersrol vervullen. Maak met de aangesloten verzekeraars afspraken over duidelijke informatie bij een ongeval. Leg uit wat letselschade is, welke rechten slachtoffers hebben en hoe zij betrouwbare, onafhankelijke hulp kunnen vinden. Dat kan via polissen, websites, schadeformulieren en de digitale schademelding. Niet volgend jaar. Niet nadat de Tweede Kamer opnieuw heeft gedebatteerd. Maar gewoon nu.

Dan wijzen wij de weg wel

En als verzekeraars die verantwoordelijkheid onvoldoende oppakken, moeten wij als deskundige belangenbehartigers zelf zorgen dat slachtoffers ons weten te vinden. Dat doen wij bij Hulp na Ongeval door slachtoffers begrijpelijke informatie te bieden over hun rechten, het schaderegelingsproces en de mogelijkheden van deskundige ondersteuning. Door hen vanaf het eerste contact wegwijs te maken en waar nodig daadwerkelijk bij de hand te nemen. Niet omdat ieder slachtoffer noodzakelijkerwijs een belangenbehartiger nodig heeft, maar omdat ieder slachtoffer moet weten dat onafhankelijke, deskundige hulp beschikbaar is. Daarmee hoeft niemand afhankelijk te zijn van de eerste de beste aanbieder die zich via een advertentie of zoekmachine aandient. Het zou mooi zijn als verzekeraars slachtoffers daarbij helpen. Maar als die voorlichting uitblijft, zullen wij ons blijven inzetten om die weg zelf zichtbaar te maken. Want het is eigenlijk opmerkelijk. We vragen de overheid om de verkeerde deuren te sluiten, terwijl we zelf nog onvoldoende duidelijk maken waar de juiste deur zich bevindt. Misschien moeten we daarom ophouden met steeds opnieuw aankloppen in Den Haag en eindelijk de sleutel gebruiken die we zelf al in handen hebben.

Mark Veenstra
Mark Veenstra is Register Expert Personenschade en oprichter van Hulp na Ongeval. Sinds 1992 is hij specialist in letselschade, met focus op herstelgerichte schaderegeling, juridische ondersteuning en praktische hulp voor slachtoffers en nabestaanden na een ongeval. Hij is aangesloten bij NIVRE en NIS .