1) Presentatie in het Assurantiemuseum. Museum of Insurance History
2) Welke partijen spelen een rol in deze bedrijfstak?

a) Verzekeraars:

Oorspronkelijk verdeelden de klanten de schade onderling. Zij sloten zich aan bij een Onderlinge
verzekeraar waarvan zij lid waren.

Zo ontstonden talloze onderlinge verzekeraars die zich richtten op schade aan bepaalde belangen . :

Zo ontstonden Onderlinge verzekeraars voor Zeevarenden, Vrachtschepen, Goederen,

Vissersboten, Binnenvaartschepen, Vee, paarden, oogsten, hagelschade, glastuinbouw, boerderijen,
kastelen, kerken etc.
De afgelopen 60 jaren zijn de meeste van deze onderlinge verzekeraars opgegaan in grotere
organisaties.

b) Tussenpersonen:

Oorspronkelijk had de tussenpersoon met name de zorg om wekelijks of maandelijks de premie
contant te incasseren.

Maar zijn rol werd meer en meer om de klanten te assisteren in geval deze schade te melden had.

Omdat de verzekeringsvoorwaarden  behoorlijk van elkaar verschilden, was de tussenpersoon de
aangewezen instantie om te klanten te adviseren bij het kiezen van de juiste polis.

Sommige polisvoorwaarden dekten alleen brand. Maar als de klant bereid was om meer geld te
betalen, kon hij ook gedekt

worden voor schade door storm. De tussenpersoon wist dan bij welke verzekeraar

dit risico gedekt kon worden. Later werden ook gecombineerde Brand/Stormschadeverzekeringen
aangeboden en de adviseur wist dan de goedkoopste verzekeraar te vinden.

c) De Assurantiemakelaar

De Assurantiemakelaar was gespecialiseerd in het verzekeren van belangen met een grote waarde.

Zoals zeeschepen, fabrieken, Molens en goederen tijdens vervoer en in opslag

De makelaar heeft doorgaans een relatie met tientallen verzekeraars en deze verzekeraars konden
dan participeren in de verzekering, zodat zij een deel van het risico verzekeren.

Dit heet co-assurantie en de assurantiemakelaar maakt de polis op. De verzekeraars dragen dan
samen het risico en beperken hun aansprakelijkheid tot een bedrag of een percentage.

De makelaar brengt de premie in rekening en verdeeld deze onder de verzekeraars.
In geval van schade is de makelaar verantwoordelijk voor het aanstellen van de experts die
verzekeraars kiezen en op basis van het schaderapport zal hij een gedekte schade dus  incasseren bij
de verzekeraars.

d) Assuradeuren
Met name buitenlandse verzekeraars kozen er voor om zich te laten vertegenwoordigen door een
gespecialiseerde Assuradeur.

Deze Assuradeur verkreeg dan van 3 tot 50 verzekeraars de volmacht om namens hen op verzekeringen
te participeren
De makelaar hoefde dan alleen de naam van de assuradeur in de polis te vermelden en diens aandeel.
De assuradeur voorzag de polis vervolgens van een stempel waarmee hij de namen van de
verzekeraars vastlegde.
De stempel was tevens voorzien van percentages waarmee de verzekeraars participeerden in de
dekking.

e) De externe deskundigen
Het kan gaan om de taxadeur die de waarde ging schatten.
Maar het kan ook gaan om een technische dienst die de keuring van installaties deed.
En in geval van schade : de schade expert
En niet te vergeten de bedrijven die beredding van verzekerde zaken voor hun rekening nemen.
Rookschade, waterschade, sleepdiensten of berging van schepen.

f)  Toezichthouders
Het kan gaan om toezichthouders die de solvabiliteit van binnenlandse verzekeraars in de gaten
houden.
Het kan gaan om toezichthouders die vergunningen afgeven aan buitenlandse verzekeraars
Het kan gaan om toezichthouders die regels bepalen waaraan de adviseurs, assurantiemakelaars en
assuradeuren zich moeten houden

 

 

g) De zakelijke en particuliere consumenten
Consumenten krijgen emails, papieren over de post en hebben geen enkel overzicht m.b.t. de
portefeuille lopende verzekeringen die zij via adviseurs en rechtstreeks bij verzekeraars hebben
afgesloten.
Geen enkel systeem biedt hen een volledig overzicht van de verzekeringen die zij hebben afgesloten.

h) IT-diensten
De sector van de IT-dienstverleners heeft sinds 1960 veel werk geautomatiseerd.

Talloze computersystemen zijn geïnstalleerd : iedere verzekeraar zijn eigen computer.

En voor ieder verzekeringsproduct is software gemaakt waarmee polissen, facturen en
schadeafhandeling kon worden verwerkt

En doorgaans zijn al deze systemen weer gekoppeld aan een financieel pakket, zodat per klant en per |
adviseur een rekeningoverzicht kon worden opgesteld

Na verloop van tijd bleek het computersysteem te moeten worden vervangen door een groter systeem

En daarvoor moesten dan weer nieuwe programma’s worden gemaakt, zodat de lopende contracten
konden worden gecontinueerd.

 

Verzekeraars gingen ook  fuseren en zo ontstond een verzekeraar die twee computersystemen in huis
had.

Er zijn verzekeraars die in de loop der jaren tientallen fusies hebben meegemaakt.

Het is niet altijd mogelijk de functies van alle systemen te combineren in één centraal systeem

Met als gevolg dat talloze verzekeraars momenteel tientallen of zelfs honderden verschillende
data-systemen in gebruik hebben voor het continueren van verzekeringscontracten die ooit zijn
afgesloten bij een gefuseerde partij.

Niet zelden zijn de documenten die aan die contracten ten grondslag liggen, niet meer voorhanden.

Verzekeraars bedenken Algemene verzekeringsvoorwaarden

– Acceptanten bij verzekeraars bedenken op basis van die verzekeringsvoorwaarden producten die zij
vervolgens aanbieden bij specifieke doelgroepen

– Assurantiemakelaars maken gebruik van gestandaardiseerde beursvoorwaarden
Assurantiemakelaars gebruiken die verzekeringsvoorwaarden voor het samenstellen van producten die
zij kunnen aanbieden bij specifieke doelgroepen

–  Veel Assuradeuren specialiseren zich in het verzekeren van specifieke doelgroepen of risico’s

Echter:  verzekeringsproducten veranderen in de loop van de jaren.

Bepaalde gevaren worden alsnog uitgesloten en uitgesloten gevaren worden alsnog gedekt.

De omvang van de dekking kan jaarlijks wijzigen
Brand – Brand/storm- Brand/Storm/Inbraakschade – Uitgebreide dekking / Alle schade gedekt. etc.
Kliederen de kleinkinderen met viltstift op het behang ? Geen probleem, want alle schade is gedekt.
Iedere verzekeraar kent dus een scala aan producten en voor de adviseurs is het dus vaak moeilijk om een product te kiezen dat passend is bij de klant.
Het is voor de schadebehandelaars erg handig als verzekeringsproducten alle denkbare schade dekken.
Dan heb je ook geen opleiding nodig en keur je iedere schade goed.
Maar als de schadelasten  stijgen, stijgt de premie mee.
En zo ontstaat er weer ruimte voor producten zulke  bagatelschade niet dekken.

Vervangen van computersystemen vergt nieuwe software
Na verloop van tijd bleken computersysteem te klein en moesten worden vervangen door een groter systeem.
En daarvoor moesten dan weer nieuwe programma’s worden gemaakt, zodat de lopende contracten konden worden gecontinueerd.

 

Fusie na fusie
Verzekeraars gingen ook  fuseren en zo ontstond één verzekeraar die twee computersystemen in huis had.

Er zijn verzekeraars die in de loop der jaren tientallen fusies hebben meegemaakt.

Het is niet altijd mogelijk de functies van alle systemen te combineren in één systeem

Met als gevolg dat de meeste verzekeraars momenteel tientallen of zelfs honderden verschillende computersystemen in gebruik hebben voor het continueren van verzekeringscontracten die ooit zijn afgesloten bij één van de gefuseerde partijen.

Niet zelden zijn de documenten die aan die contracten ten grondslag liggen, niet meer voorhanden.
Waardoor de grondslag van het contract feitelijk niet meer bestaat.
Zodat feitelijk een nieuw contract moet worden afgesloten d.m.v. een continuatievoorstel waarmee de klant dan akkoord moet gaan.

Situatie van dit moment:

Verzekeraars en Assurantiemakelaars doen zaken met adviseurs

Adviseurs doen zaken met consumenten

Nummeren
Alle verzekeraars kennen klanten een nummer toe

Alle verzekeraars kennen de adviseur een nummer toe

Alle adviseurs kennen hun klanten een eigen nummer toe

Alle assurantiemakelaars kennen Adviseurs  een eigen nummer toe

Alle assurantiemakelaars kennen klanten een eigen nummer toe

 

En per product kunnen talloze adviseurs en klanten verbonden zijn met één of meer verzekeraars
Met als gevolg dat de klanten kunnen dus nergens overzichtelijke zien welke verzekeringen zij hebben lopen.

Iedereen één nummer met een login
Real-access introduceert thans software waarmee:

1) Zakelijke en particuliere klanten zich eenmalig kunnen (laten) registreren.
2) Verzekeraars zich eenmalig kunnen registreren

3) Adviseurs zich eenmalig kunnen registreren

4) Assurantiemakelaars zich eenmalig kunnen registreren

5) Assuradeuren zich eenmalig kunnen registreren

6) Externe deskundigen zich eenmalig kunnen registreren

En iedere wijziging in adres of bankrekening, komt per direct beschikbaar bij alle betrokken

De aanbieder van verzekeringsproducten kan vervolgens iedere denkbaar verzekeringsproduct eenmalig registreren, zodat een vast sjabloon ontstaat dat gebuikt wordt voor
alle lopende en nieuwe contracten.

Met als gevolg:

A) dat de aangesloten consumenten kunnen zien welke polissen er lopen en bij wie

B) dat de verzekeraars kunnen zien welke polissen zij hebben lopen en voor wie

C) dat de adviseurs kunnen zien welke polissen zij hebben afgesloten bij een verzekeraar

D) dat de adviseurs kunnen zien welke polissen een specifieke klant heeft lopen
E) idem de assurantiemakelaars en de Assuradeuren
Beheer  van contracten:
Het beheer van de data  van een contract komt voor rekening van één partij (de verzekeraar. de assurantiemakelaar OF de assuradeur)

QUALITY SCAN

Maar omvat tevens de optie om relevante informatie te delen over de kwaliteit van het afgesloten verzekeringsproduct.

Zo kunnen adviseurs dus hun ervaringen en kennis over een product delen.

TRANSPARANTIE
Niet zelden hebben betrokken partijen zich in het verleden verrijkt met gelden die hen niet toekwamen.

Omdat alle partijen per boekjaar of tekeningsjaar op transparante wijze inzicht wordt geboden m.b.t. alle financiële zaken, beloningen enz, is de kans op fraude minimaal.

Het registreren van een verzekeringsproduct stelt de hele keten van verzekeraars, adviseurs, assurantiemakelaars, assuradeuren tot en met consumenten in staat om ongehinderd door IT-beperkingen inzichtelijke tot zaken te komen.
De variaties die kunnen worden toegepast op een verzekeringsproduct zijn in praktische zin ongeëvenaard, zodat een identiek verzekeringsproduct in praktische zin ook in andere landen kan worden aangeboden.

Tenslotte over de functie van Toezichthouders:
Binnen het kader van de bestrijding van witwassen en zwart geld, willen de Autoriteiten de bedrijfstak betrekken bij het toetsen van zakelijke cliënten.

Real-access voorziet hierin via de optie om één specifieke dienstverlener (accountant of adviseur) de toetsing in beheer te geven.
De kosten daarvan komen voor rekening van de klant.
Het voordeel van deze gang van zaken is dat per klant slechts één dienstverlener betrokken is bij het toetsen van zakelijke klanten

 

1) Presentation at the Insurance Museum

2) Key players in the insurance industry

a) Insurers:
Originally, customers shared losses among themselves by joining a Mutual Insurer (Onderlinge) as members. This led to countless mutuals specializing in specific interests, such as: Seafarers, Cargo Ships, Goods, Fishing Boats, Inland Navigation, Livestock, Horses, Crops, Hail, Greenhouse Horticulture, Farms, Castles, Churches, etc. Over the past 60 years, most of these mutuals have been absorbed into larger organizations.

b) Intermediaries (Advisors):
Originally, the intermediary’s main task was collecting cash premiums weekly or monthly. Over time, their role shifted toward assisting customers with claims. As policy conditions varied significantly, the intermediary became the primary advisor for choosing the right policy. For instance, while some policies only covered fire, customers could pay more for storm coverage. Intermediaries knew exactly where to place specific risks. Later, combined Fire/Storm policies were introduced, and advisors focused on finding the most competitive insurer.

c) The Insurance Broker:
Brokers specialize in high-value assets such as seagoing vessels, factories, mills, and goods in transit or storage. A broker typically works with dozens of insurers who participate in a single policy, sharing the risk. This is called co-insurance. The broker drafts the policy, while insurers share the risk and limit their liability to a specific amount or percentage. The broker invoices the premium, distributes it among insurers, appoints loss adjusters, and collects claim payments on behalf of the client.

d) Underwriting Agents (Managing General Agents):
Foreign insurers often choose representation by a specialized Underwriting Agent (Assuradeur). These agents hold power of attorney from 3 to 50 insurers to participate in risks on their behalf. The broker only needs to list the agent’s name and share on the policy; the agent then applies a stamp identifying the participating insurers and their respective percentages.

e) External Experts:
This includes appraisers for value estimation, technical services for equipment inspections, and loss adjusters for claims. Additionally, specialized companies handle salvage and remediation for smoke and water damage, towing, or ship recovery.

f) Regulators:
Regulators monitor the solvency of domestic insurers, issue licenses to foreign firms, and set conduct-of-business rules for advisors, brokers, and underwriting agents.

g) Commercial and Private Consumers:
Consumers receive a flood of emails and physical mail but lack a clear overview of their active insurance portfolio. No existing system provides them with a comprehensive, real-time summary of all policies held through various advisors or directly with insurers.

h) IT Services:
Since 1960, the IT sector has automated the industry. Originally, every insurer had its own mainframe. Specific software was built for every product to handle policies, invoicing, and claims, usually linked to financial packages. Over time, systems were replaced by larger ones, requiring new programming to migrate active contracts. Due to decades of mergers, many insurers now operate dozens or even hundreds of legacy data systems simultaneously. Often, the original underlying contract documents are no longer available.

Industry Dynamics & Product Evolution

Insurers develop General Terms and Conditions.
Underwriters use these to create products for specific target groups.
Insurance Brokers use standardized “market conditions” (beursvoorwaarden) to assemble custom products.
Underwriting Agents often specialize in niche risks or specific demographics.
The Evolution of Coverage:
Insurance products change constantly. Certain perils are excluded while others are added. Coverage scope evolves annually: Fire → Fire/Storm → Fire/Storm/Burglary → Comprehensive / All-Risk.
Example: If grandchildren ruin wallpaper with markers, “all-risk” coverage handles it.

While “all-encompassing” products are easy for claims handlers—requiring less training to approve a loss—rising claim costs lead to higher premiums. This eventually creates a market for products that exclude “nuisance” or minor claims.

The Merger Challenge:
Merger after merger has left insurers with fragmented IT landscapes. It is often impossible to consolidate all functions into one central system. Consequently, insurers maintain hundreds of legacy systems for contracts originally issued by merged parties. When the source documents for these contracts are lost, the legal foundation of the contract effectively vanishes. This requires the creation of a new contract via a continuation proposal, which the customer must accept to establish a new legal basis.

Current Situation:

Insurers and Insurance Brokers conduct business with Advisors.
Advisors conduct business with Consumers.

The Issue of Numbering:

All insurers assign their own unique numbers to customers.
All insurers assign their own unique numbers to advisors.
All advisors assign their own internal numbers to their customers.
All insurance brokers assign their own numbers to advisors.
All insurance brokers assign their own numbers to customers.
Because countless advisors and customers can be linked to one or more insurers per product, customers have no centralized way to see an overview of their active insurance policies.

One Number, One Login

Real-access introduces software that enables:

Business and private customers to register once.
Insurers to register once.
Advisors to register once.
Insurance brokers to register once.
Underwriting agents to register once.
External experts to register once.
Any change in address or bank account details becomes immediately available to all involved parties. The provider of insurance products can register any conceivable product once, creating a standardized template used for all current and new contracts.

The results:
A) Consumers can see which policies are active and with whom.
B) Insurers can see which policies they have running and for whom.
C) Advisors can see which policies they have placed with an insurer.
D) Advisors can see exactly which policies a specific customer holds.
E) The same transparency applies to Insurance Brokers and Underwriting Agents.

Contract Management:
Data management for a contract is the responsibility of a single party (either the insurer, the broker, OR the underwriting agent).

Quality Scan:
The system also includes the option to share relevant information regarding the quality of the insurance product. This allows advisors to share their experiences and expertise concerning specific products.

Transparency:
In the past, it was not uncommon for parties to enrich themselves with funds they were not entitled to. Because all parties are offered transparent insight into all financial matters and commissions per financial year or underwriting year, the risk of fraud is minimized.

Registering an insurance product allows the entire chain—from insurers and advisors to brokers, agents, and consumers—to conduct business clearly, unhindered by IT limitations. The flexibility applied to insurance products is practically unrivaled, allowing identical products to be offered in other countries with ease.

The Role of Regulatory Authorities:

Within the framework of combating money laundering and illicit funds, authorities seek to involve the industry in vetting business clients (KYC/AML).

Real-access facilitates this by allowing one specific service provider (such as an accountant or advisor) to manage the vetting process. The costs are borne by the customer. The primary advantage is that only one single service provider per customer is responsible for the vetting process.